Podział może być definiowany przez prefiksy miejsc docelowych, aplikacje, domeny lub politykę. Zmienia on, którą ścieżką ruch podąża; sam w sobie nie decyduje, czy ruch lub punkt końcowy jest godny zaufania.
Organizacje używają split tunnelingu, aby zmniejszyć obciążenie bramy, uniknąć pośrednich tras do pobliskich usług chmurowych lub zachować dostęp lokalny. Jego bezpieczeństwo zależy od kompletnych definicji tras i spójnej obsługi DNS, IPv4, IPv6, aktualizacji i awarii.
Najważniejsze punkty
Zakres politykiIdentyfikuj każde firmowe miejsce docelowe i zależność pomocniczą, które muszą używać tunelu. Traktuj dostęp do podsieci lokalnej, aplikacje osobiste i bezpośrednie ścieżki chmurowe jako jawne decyzje, a nie ustawienia domyślne.
Kontrole punktu końcowego i sieciStosuj zaporę hostową, aktualizacje, wykrywanie punktów końcowych, kontrole tożsamości i bezpieczny DNS na obu ścieżkach. Wrogia sieć lokalna pozostaje zagrożeniem.
Kontrole operacyjneTestuj zmiany tras, ponowne połączenia, portale przechwytujące (captive portals), IPv6, rozwiązywanie nazw, aktualizacje oprogramowania i awarie tunelu. Logi powinny pokazywać, która polityka wybrała każdą ścieżkę, bez zbierania zbędnych osobistych danych przeglądania.
Istotne ograniczenieJedynie ruch wybrany do tunelu otrzymuje jego ochronę i scentralizowaną inspekcję. Ruch bezpośredni może omijać organizacyjne filtrowanie i telemetrię, a skompromitowany punkt końcowy może komunikować się po obu ścieżkach. Pełne tunelowanie usuwa to konkretne obejście, ale wprowadza zależności pojemnościowe i dostępnościowe bramy; też nie jest kompletną kontrolą bezpieczeństwa.