Ruch może być umieszczany na różnych środkach transmisyjnych — takich jak łącza szerokopasmowe, komórkowe, Multiprotocol Label Switching (MPLS) lub satelitarne — aby zwiększyć użyteczną pojemność, poprawić dostępność lub spełnić polityki aplikacji. Dokładne zachowanie zależy od produktu, usługi i punktów końcowych agregacji.
Metody obejmują od failover aktywny–pasywny i dystrybucji obciążenia per przepływ po wiązanie na poziomie pakietów (packet-level bonding) przez kilka ścieżek. Metody per-przepływ utrzymują każdy przepływ na jednej ścieżce, a metody pakietowe mogą rozdzielać jeden przepływ na ścieżki, po czym ponownie sekwencjonować pakiety. Te ostatnie zwykle wymagają zgodnych punktów końcowych lub usługi agregującej i muszą obsługiwać różne opóźnienia, utratę, maksymalną jednostkę transmisji i charakterystyki pojemności.
Najważniejsze punkty
CelDefiniuj, czy projekt służy odporności, łącznej przepustowości, przyspieszeniu pojedynczego przepływu, kontroli kosztów czy kierowaniu aplikacji.
Kontrola ścieżekMierz łącza i określaj wykrywanie awarii, obsługę przeciążenia, różnorodność ścieżek i trwałość sesji dla każdego trybu dystrybucji ruchu.
Punkty końcoweAgregacja na poziomie pakietów wymaga odpowiednich punktów końcowych lub zdalnej usługi potrafiącej ponownie sekwencjonować ruch i dostosować się do nierównych ścieżek.
Istotne ograniczenieNominalne prędkości łączy nie sumują się po prostu. Pojedynczy przepływ może pozostać ograniczony jedną ścieżką, zmiana kolejności pakietów może obniżać wydajność, a łącza kupione od różnych dostawców mogą nadal współdzielić infrastrukturę fizyczną. Agregacja sama w sobie nie zapewnia też ani szyfrowania, ani inspekcji bezpieczeństwa.