W powszechnych wdrożeniach IPv4 translacja adresów i portów (NAPT) mapuje także porty transportowe, pozwalając wielu wewnętrznym punktom końcowym współdzielić mniej zewnętrznie routowalnych adresów. Inne formy NAT używają statycznych lub dynamicznych mapowań jeden-do-jednego.
Dla przepływu wychodzącego translator przepisuje odpowiednie pola nagłówka pakietu, utrzymuje mapowanie i odwraca translację dla pasującego ruchu powrotnego. Jawne mapowania przychodzące mogą publikować usługę wewnętrzną. NAT pomaga łączyć nakładające się lub prywatne przestrzenie adresowe i oszczędzać adresy IPv4, ale zmienia adresowanie end-to-end i może komplikować protokoły noszące adresy w swoich ładunkach.
Najważniejsze punkty
Stan translacjiZdefiniuj zachowanie mapowań, limity czasu, przydział portów, reguły przychodzące, rejestrowanie i pojemność dla protokołów, które wdrożenie musi obsługiwać.
Wpływ na aplikacjeTestuj komunikację peer-to-peer, dane adresowe osadzone w ładunkach, tryby IPsec, failover i rozwiązywanie problemów; część aplikacji potrzebuje technik przechodzenia (traversal) lub wsparcia świadomego aplikacji.
Dowody operacyjneTam, gdzie atrybucja ma znaczenie, zachowuj zsynchronizowane czasowo rekordy wiążące wewnętrzne adresy i porty z zewnętrznymi mapowaniami — bez traktowania ich jako dowodu tożsamości użytkownika.
Istotne ograniczenieNAT nie jest zaporą sieciową, mechanizmem szyfrującym ani kontrolą autoryzacyjną. Wiele produktów NAT także filtruje niezamówione pakiety przychodzące, ale filtrowanie jest odrębne od translacji i nie zastępuje jawnej polityki bezpieczeństwa.