Aplikacje i kontrolery wyrażają politykę przez interfejsy programowe, podczas gdy przełączniki, routery, wirtualne funkcje sieciowe lub inne elementy przekazujące stosują wynikowe reguły.
Architektura SDN zwykle obejmuje interfejsy skierowane do aplikacji, logicznie scentralizowaną funkcję sterowania i interfejsy do zarządzanych elementów sieciowych. „Logicznie scentralizowana" nie wymaga jednego fizycznego kontrolera: system sterowania może być rozproszony dla skali i odporności, prezentując spójny widok polityki. Interfejsy i modele danych mogą być otwarte, ustandaryzowane lub własnościowe, więc przenośność i interoperacyjność wielodostawcowa nie są automatyczne.
Najważniejsze punkty
AbstrakcjaAplikacje mogą wyrażać intencję bez zarządzania każdym poleceniem urządzenia, podczas gdy kontrolery tłumaczą politykę wyższego poziomu na zachowanie przekazujące.
Zastosowania operacyjneSDN może wspierać spójną konfigurację, sieci wirtualne, inżynierię ruchu i zmiany polityki napędzane aplikacjami lub telemetrią.
Projekt interfejsówInterfejsy kontrolera, aplikacji i urządzeń wymagają zdefiniowanego uwierzytelniania, autoryzacji, modeli danych, wersjonowania i zachowania awaryjnego.
Istotne ograniczenieScentralizowane sterowanie i szerokie uprawnienia automatyzacji zwiększają skutki kompromitacji kontrolera, defektów oprogramowania i błędnej polityki. Bezpieczny dostęp do kontrolera, uwierzytelniane interfejsy, walidacja, redundancja, monitorowanie i chronione ścieżki odbudowy pozostają konieczne; SDN nie jest z natury bezpieczne.