Dzieli funkcje komunikacyjne na warstwy fizyczną, łącza danych, sieciową, transportową, sesji, prezentacji i aplikacji. Organy standaryzacyjne, projektanci i operatorzy używają modelu do organizowania odpowiedzialności i omawiania, gdzie działają protokoły i kontrole.
W formalnym modelu każda warstwa dostarcza usługi warstwie wyżej i korzysta z usług warstwy niżej. W praktycznych sieciach mapowanie nie zawsze jest dokładne: jeden protokół może obejmować funkcje przypisywane kilku warstwom, a powszechnie wdrożony zestaw TCP/IP nie odtwarza siedmiowarstwowej struktury jeden do jednego.
Najważniejsze punkty
Warstwy 1–2Transmisja fizyczna i funkcje łącza danych, takie jak ramkowanie, dostęp do medium i komunikacja po łączu lokalnym.
Warstwy 3–4Adresowanie i przekazywanie warstwy sieciowej, a następnie funkcje transportu end-to-end między punktami końcowymi aplikacji.
Warstwy 5–7Koordynacja sesji, reprezentacja informacji i usługi używane przez aplikacje, zgodnie z definicją modelu odniesienia.
Użycie operacyjneLokalizuj zależności i dowody diagnostyczne, a następnie nazywaj rzeczywisty protokół, interfejs i granicę zaufania zamiast polegać wyłącznie na numerze warstwy.
Istotne ograniczenieModel OSI nie jest specyfikacją implementacyjną ani architekturą bezpieczeństwa. Opisanie kontroli jako „warstwy 7" nie dowodzi na przykład, że rozumie ona każdą aplikację, zaszyfrowaną wymianę lub działanie biznesowe.